-
Birinin yokluğuna alışmak, onu özlemeyi bıraktığın anlamına gelmiyor. Ölümünün ardından senin için bir anı yazısı yazmak istediğimde ilk aklımdan geçen cümle buydu. Üzerinden bir yıl geçmişti ama devamını getirememiştim. Yıllar içinde birkaç kez teşebbüs ettim ama boğazım düğümlenmeden başaramadım yazıyı bitirmeyi. Bu cümle notlarımda bekledi beni yıllarca. Kimi zaman karalamalarımı yaptığım defterde ya da blog…
-
Akıp gitmiş zaman. 2 buçuk yıl olmuş Fas’a gideli ve ben hala anılarımı derlemeyi bitirememişim. Tatsız anılardan bahsetmek zordur, malum ve Fas da benim için güzel bir seyahat olmadı diye yazmak istemedim sanırım. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda Fas’a haksızlık etmişim diyorum. Gezinin hatırımda kalan mayhoş tadının bu güzel ülke ile zerre alakası yok.
-
Herkes soruyor, yolculuk ne zaman diye… Ya da bu kez nereye? Halbuki bi planım yok henüz. Aklımdan geçenler var ama netleşmemiş. Kimseye de bahsetmemişim onlardan. İşte o zaman, anlıyorum ki gitmelerim kalmalarımı çok aşmış artık.
-
Tam bir hafta önce yani 8 Temmuz’da bu saatlerde indi uçağımız Buenos Aires Ezeiza hava limanına. Arjantinli bir arkadaşımla gelmiştik buraya. Planımız ilk haftayı birlikte geçirmekti ancak o ailesini görme konusunda o kadar heyecanlandı ki birlikte sadece 2 gün geçirebildik. Sonra o gitti ve başladı benim maceram. Tabi buralı biriyle geleceğim için hiç araştırma yapmamışım.…
-
Günler geçtikçe cesaretim artıyor ve cesaretim arttıkça daha maceraperest hissediyorum ki bu da her halükarda mutlu ediyor beni. Yalnızlık hissiyatımın tavan yapması yüzünden olabilir.
-
İspanyolcayı mümkün değil geliştiremeyeceğim bu gidişle. Büyük şehirlerden uzaklaştıkça daha da zor gelmeye başladı insanları anlamak. Ürgüplü sohbete “N’ördün ba’am?” diye başlayınca turist istediği kadar sözlüğe baksın, bulamaz aradığını.
-
Ece Temelkuran’ın Düğümlere Üfleyen Kadınları bir hayli beğendiğim bir kitap ama olay örgüsü açısından ya da sürükleyici oluşundan dolayı değil. Bir roman olarak aklımda yer ettiğini bile söyleyemem fakat
-
İnsanların dünyalarına birkaç günlüğüne de olsa misafir olma durumu çok enteresan. İki taraf da en iyi hallerini gösteriyor birbirine mümkün olduğunca. Gel gör ki, bazen bir telefon, bir mesaj alıyorlar hiç hazırlıklı olmadıkları
-
Tarihlerden 11 Ağutos, günlerden pazartesi, saatlerden akşam. Hem de geç akşam. Yine Buenos Aires’teyim!
-
‘Neden bırakıp gidemedim?’ diye sordum, ‘Çünkü çok sevdin.’ dedi. Sevgi görünmez de olsa sağlam bir bağ yaratır insanlar arasında. Öyle bir bağ ki resmen zincirliyor seni onların yanına. Duvar dibine neden
-
Konuya giriş için biraz enteresan olacak ama hiç anlamam insanların arabayla yolculuğa çıkacakları zaman birçok konuda telaşlanmalarını. Tatlı heyecan iyidir de ne o öyle şunu aldım mı bunu aldım mı diye stres yapmalar,
-
Kaz dağlarında milli park sınırında Hızır Kamp’tayım. Elektrik ortak alanlarda mevcut ve hiç ışık kirliliği olmamasına rağmen yüksek ağaçlardan dolayı yıldızları göremiyorum. Zifiri karanlık ama yine de huzurlu bir ortam.
-
Bu yolculuk amacını aşmaya başladı. Kaçmaya çalıştıkça daha çok yaklaşıyorum özüme. Yalnız kaldığında aklından koca bir dünya geçiyor insanın. Doğup büyüdüğün, serpilip geliştiğin, hem ruhen hem fiziken şekillendiğin dünya ve onun senle karşılaştırdığı olaylar ve insanlar… Meğer ne çoklar!
-
Yoga kampı bittiği için hem hüzünlü hem de yola devam edeceğim için heyecanlıyım bugün. Çok keyifliydi son birkaç gün. Kapadokya’da olduğu gibi
-
En son nerede kalmıştık bakalım… 2 gün önce Alaçatı’da online olup Hızır Kamp’ta yazdığım son günceyi yayınlamıştım. Planım kamptan sonra İzmir’e geçip orada bir hafta kalmaktı.
-
Abone Ol
Abone olunmuş
WordPress.com hesabınız var mı? Şimdi oturum açın.
Faraziye 