Yollarda
-
Akıp gitmiş zaman. 2 buçuk yıl olmuş Fas’a gideli ve ben hala anılarımı derlemeyi bitirememişim. Tatsız anılardan bahsetmek zordur, malum ve Fas da benim için güzel bir seyahat olmadı diye yazmak istemedim sanırım. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda Fas’a haksızlık etmişim diyorum. Gezinin hatırımda kalan mayhoş tadının bu güzel ülke ile zerre alakası yok.
-
Tam bir hafta önce yani 8 Temmuz’da bu saatlerde indi uçağımız Buenos Aires Ezeiza hava limanına. Arjantinli bir arkadaşımla gelmiştik buraya. Planımız ilk haftayı birlikte geçirmekti ancak o ailesini görme konusunda o kadar heyecanlandı ki birlikte sadece 2 gün geçirebildik. Sonra o gitti ve başladı benim maceram. Tabi buralı biriyle geleceğim için hiç araştırma yapmamışım.…
-
Günler geçtikçe cesaretim artıyor ve cesaretim arttıkça daha maceraperest hissediyorum ki bu da her halükarda mutlu ediyor beni. Yalnızlık hissiyatımın tavan yapması yüzünden olabilir.
-
İspanyolcayı mümkün değil geliştiremeyeceğim bu gidişle. Büyük şehirlerden uzaklaştıkça daha da zor gelmeye başladı insanları anlamak. Ürgüplü sohbete “N’ördün ba’am?” diye başlayınca turist istediği kadar sözlüğe baksın, bulamaz aradığını.
-
Ece Temelkuran’ın Düğümlere Üfleyen Kadınları bir hayli beğendiğim bir kitap ama olay örgüsü açısından ya da sürükleyici oluşundan dolayı değil. Bir roman olarak aklımda yer ettiğini bile söyleyemem fakat
-
İnsanların dünyalarına birkaç günlüğüne de olsa misafir olma durumu çok enteresan. İki taraf da en iyi hallerini gösteriyor birbirine mümkün olduğunca. Gel gör ki, bazen bir telefon, bir mesaj alıyorlar hiç hazırlıklı olmadıkları
-
Tarihlerden 11 Ağutos, günlerden pazartesi, saatlerden akşam. Hem de geç akşam. Yine Buenos Aires’teyim!
-
Konuya giriş için biraz enteresan olacak ama hiç anlamam insanların arabayla yolculuğa çıkacakları zaman birçok konuda telaşlanmalarını. Tatlı heyecan iyidir de ne o öyle şunu aldım mı bunu aldım mı diye stres yapmalar,
-
Kaz dağlarında milli park sınırında Hızır Kamp’tayım. Elektrik ortak alanlarda mevcut ve hiç ışık kirliliği olmamasına rağmen yüksek ağaçlardan dolayı yıldızları göremiyorum. Zifiri karanlık ama yine de huzurlu bir ortam.
-
Bu yolculuk amacını aşmaya başladı. Kaçmaya çalıştıkça daha çok yaklaşıyorum özüme. Yalnız kaldığında aklından koca bir dünya geçiyor insanın. Doğup büyüdüğün, serpilip geliştiğin, hem ruhen hem fiziken şekillendiğin dünya ve onun senle karşılaştırdığı olaylar ve insanlar… Meğer ne çoklar!
-
Yoga kampı bittiği için hem hüzünlü hem de yola devam edeceğim için heyecanlıyım bugün. Çok keyifliydi son birkaç gün. Kapadokya’da olduğu gibi
-
En son nerede kalmıştık bakalım… 2 gün önce Alaçatı’da online olup Hızır Kamp’ta yazdığım son günceyi yayınlamıştım. Planım kamptan sonra İzmir’e geçip orada bir hafta kalmaktı.
-
Nihayet döndüm eve. Her şey bıraktığım gibi… Yokluğumda bir tek burada dönmemiş dünya sanki. Evden çıkmadan önce bunu yanıma almasam da olur deyip bir köşeye fırlattığım anahtarlığı
Faraziye 