Kaz dağlarında milli park sınırında Hızır Kamp’tayım. Elektrik ortak alanlarda mevcut ve hiç ışık kirliliği olmamasına rağmen yüksek ağaçlardan dolayı yıldızları göremiyorum. Zifiri karanlık ama yine de huzurlu bir ortam.

Bu yolculuk amacını aşmaya başladı. Kaçmaya çalıştıkça daha çok yaklaşıyorum özüme. Yalnız kaldığında aklından koca bir dünya geçiyor insanın. Doğup büyüdüğün, serpilip geliştiğin, hem ruhen hem fiziken şekillendiğin dünya ve onun senle karşılaştırdığı olaylar ve insanlar… Meğer ne çoklar!

Yoga kampı bittiği için hem hüzünlü hem de yola devam edeceğim için heyecanlıyım bugün. Çok keyifliydi son birkaç gün. Kapadokya’da olduğu gibi

En son nerede kalmıştık bakalım… 2 gün önce Alaçatı’da online olup Hızır Kamp’ta yazdığım son günceyi yayınlamıştım. Planım kamptan sonra İzmir’e geçip orada bir hafta kalmaktı.